Głębokość utwardzenia powierzchniowego wg ISO 2639

Elementy utwardzane powierzchniowo to przedmioty obrabiane cieplnie ze stali. W tym przypadku przedmiot obrabiany jest nawęglany, hartowany, a następnie odpuszczany. Powoduje to powstanie twardej, odpornej na zużycie powierzchni, podczas gdy rdzeń pozostaje stosunkowo miękki i wytrzymały.

Oznaczanie głębokości utwardzenia powierzchniowego CHD opisane jest w normie ISO 2639.

Utwardzanie powierzchniowe stosuje się na stalach niestopowych. Nawęglanie za pomocą medium nawęglającego (np. gazu lub pakowania w granulacie węglowym) w temperaturze 850-950 °C wzbogaca warstwę powierzchniową w atomy węgla.

Rozchodzą się one z wzbogaconej warstwy powierzchniowej do rdzenia. Rezultatem jest zauważalnie malejący profil węgla od powierzchni do rdzenia. Następnie przedmiot obrabiany jest hartowany.

Powoduje to celową zmianę i konwersję struktury zgodnie z zawartością węgla w warstwie powierzchniowej. Po hartowaniu przedmiot obrabiany jest odpuszczany w celu zwiększenia wytrzymałości i złagodzenia naprężeń wewnętrznych.

Oznaczanie głębokości utwardzenia powierzchniowego

• Wciski twardości są wykonywane w precyzyjnie zdefiniowanych odległościach, patrz ilustracja. Metodą testową, która ma być użyta, może być Vickers lub Knoop z siłą testową między 0,98 - 9,8 N.

• Głębokość utwardzenia powierzchniowego (CHD) jest wyznaczana z krzywej reprezentującej twardość jako funkcję odległości od krawędzi powierzchni próbki (odległość od krawędzi) poprzez pomiar odległości od krawędzi do granicznej twardości 550 HV lub odpowiadającej wartości twardości Knoop.