Metoda badania twardości materiałów ceramicznych

Twardość ceramiki jest stosunkowo szeroka i różni się w zależności od składu materiału, procesu przygotowania i mikrostruktury. Ogólnie rzecz biorąc, twardość ceramiki mieści się w zakresie od 6,5 do 9,0 w skali twardości Mohsa. Specjalne ceramiki, takie jak ceramika cyrkonowa, mogą mieć wyższą twardość, sięgającą nawet powyżej 9, zbliżoną do twardości diamentu (twardość Mohsa 10). Wysoka twardość ceramiki wynika głównie z trwałości jej wewnętrznej struktury i wytrzymałości wiązań chemicznych.

Twardość ceramiki odnosi się do charakterystyki zdolności materiału do odkształcania się pod wpływem lokalnego nacisku, co odzwierciedla trwałość i odporność materiału na zużycie.

Twardość ceramiki jest zazwyczaj określana za pomocą określonych metod testowych.

Typowe metody badania twardości obejmują twardość Vickersa, twardość Knoopa, twardość Rockwella, metodę uderzenia ultradźwiękowego i metodę rysowania (twardość Mohsa).

W rzeczywistej eksploatacji wybór metody badania twardości zależy od charakterystyki materiału ceramicznego i zamierzonego zastosowania. Na przykład, w przypadku szczególnie twardych materiałów ceramicznych, test twardości Vickersa może być lepszym wyborem; podczas gdy w przypadku materiałów, które wymagają szybkiej oceny, preferowany może być test twardości Rockwella.

Warto zauważyć, że przed jakimkolwiek badaniem twardości próbka ceramiczna musi być odpowiednio przygotowana, aby zapewnić, że powierzchnia jest płaska i bez wad, aby wyniki testu były dokładne i wiarygodne. Ponadto środowisko testowe musi również kontrolować czynniki takie jak temperatura i wilgotność, aby uniknąć wpływu warunków zewnętrznych na wyniki testu.

Automatyczny tester twardości Rockwella z hartowaniem końcowym

Tester 420HRSS-150ZT3.2 z zmotoryzowaną strukturą podnoszenia

Specyfikacja techniczna: